.:: Larisa Goal ::. Η Μπαρτσελόνα των μελών της: ένας ζωντανός οργανισμός!
.
alt

alt

alt

alt

alt

alt<
Αρχική -
08 Νοέμβριος 2011

Η Μπαρτσελόνα των μελών της: ένας ζωντανός οργανισμός!

Προβολές: 1727

alt

Η Μπαρτσελόνα των μελών της: ένας ζωντανός οργανισμός!

PHOTO KOSTAS VILLA

Το ποδόσφαιρο είναι το πιο βαθιά λαϊκό και δημοκρατικό άθλημα, για αυτό και ουσιαστικά αποτελεί ένα κοινωνικό εργαλείο άρρηκτα συνδεδεμένο με τις προσπάθειες για αλλαγή και εκσυγχρονισμό.

 

 

Πολύ περισσότερο σήμερα, που οι κοινωνικοί αγώνες βρίσκονται στο προσκήνιο, το ποδόσφαιρο μπορεί να δώσει απαντήσεις σε θέματα που δεν αφορούν αποκλειστικά τον αθλητισμό. Το 2008, για παράδειγμα, το Μουντιάλ Αστέγων φιλοξενήθηκε στη Μελβούρνη.

Η κυβέρνηση της Αυστραλίας επένδυσε ένα ποσό μεγαλύτερο των δύο εκ. ευρώ για την ανάπτυξη της συγκεκριμένης καμπάνιας, με αποτέλεσμα να διαπιστωθούν αλλαγές στην ατομική συμπεριφορά των φιλάθλων.

Αποτέλεσμα; Μείωση του κοινωνικού κόστους κατά έξι εκ. ευρώ. Παρόμοιες ενέργειες συνεχίζονται μέχρι σήμερα στη χώρα, με εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Η Μπαρτσελόνα, επίσης, αποτελεί ένα πολύ καλό παράδειγμα της κοινωνικής προέκτασης του αθλήματος. «Més que un club!» (σ.σ. «Κάτι περισσότερο από μία ομάδα»), είναι το μότο των οπαδών της, ακριβώς λόγω του μπολιάσματος που έχουν οι «μπλαουγκράνα» με την κοινωνία στο σύνολό της.

Ως εγγεγραμμένο μέλος της Μπαρτσελόνα, παρευρέθηκα τις προηγούμενες ημέρες σε συζήτηση με μέλη της διοίκησης της «Μπάρτσα», στην Ισπανία και έζησα από κοντά τον σύλλογο της Καταλονίας. Ενημερώθηκα από μέλη της διοίκησης για ένα πολύ επίκαιρο θέμα, ιδιαίτερα για εμάς τους Έλληνες στη σημερινή κατάσταση: τη λαϊκή συμμετοχή στον σύλλογο, σε παγκόσμιο επίπεδο. Η «Μπάρτσα», άλλωστε, ανήκει στους οπαδούς της.

Με το μοντέλο του ισπανικού συλλόγου να δείχνει πώς μπορεί να διοικηθεί μια ομάδα με λαϊκή συμμετοχή, να αναδείξει κορυφαίους από τις ακαδημίες της και να συνδεθεί με την κοινωνία σε πολιτιστικό, κοινωνικό και φιλανθρωπικό επίπεδο.

Προκειμένου να πρωταγωνιστήσει με οικονομική αυτάρκεια στο υψηλότερο επίπεδο.

Επιμέρους στοιχεία με ενδιαφέρον, όπως μου τα ανέλυσε η υπεύθυνη κοινωνική πολιτικής της Μπαρτσελόνα, είναι η ίδρυση των Fundacio. Που σε συνεργασία με τη UNICEF φτιάχνουν ιδρύματα τα οποία μαζεύουν παιδιά που φοιτούν εκεί, ζουν και μαθαίνουν το σωστό ποδόσφαιρο.

Ή η σχέση που υπάρχει με τις Πένιας κάθε χώρας, καθώς η φιλοσοφία σχετικά με τα μέλη δεν περιορίζεται στο να εξασφαλίσουν πελατειακή σχέση στους οπαδούς, εισιτήρια, φανέλες, κ.λπ. Αλλά ενδιαφέρονται να μυηθούν τα μέλη τους στην κεντρική φιλοσοφία της ομάδας.

Δηλαδή ότι το ποδόσφαιρο είναι πρώτα μία κοινωνική και πολιτιστική δραστηριότητα, χωρίς να παθιάζονται με τον δικό μας τυφλό οπαδισμό.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η πρωτοβουλία για την ίδρυση ομοσπονδίας παλαίμαχων ποδοσφαιριστών στην Ισπανία. Μία προοπτική που στη χώρα μας, δυστυχώς, «κολλάει» στη γενική κακοδαιμονία των παλαίμαχων των μεγάλων ομάδων…

Στην Ελλάδα τι γίνεται;

Ένα ζήτημα που προκύπτει, είναι πώς μπορούμε να μεταφέρουμε αυτή την τεχνογνωσία στις ελληνικές ομάδες.

Το ερώτημα, όμως, είναι γενικότερο: μπορούμε;

Γιατί έχει αποδειχθεί ότι στη χώρα μας φτιάξαμε τα τελευταία χρόνια την κουλτούρα του λεφτά-επιχειρηματία, που θα βάζει τα λεφτά του και θα κάνει ό,τι θέλει σε μία ομάδα. Και αυτό, δυστυχώς, πέρασε και στη νέα γενιά των οπαδών, με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε σήμερα στο φαινόμενο των τελευταίων χρόνων.

Να κινητοποιούνται δηλαδή οι οπαδοί όχι για να αναλάβουν τις τύχες της ομάδας τους, αλλά για να βρουν τον δικό τους λεφτά-επιχειρηματία!

Στο τελευταίο εντός έδρας παιχνίδι εναντίον της Σεβίλλης, οι φίλαθλοι της Μπαρτσελόνα έβλεπαν ότι αγωνιστικά οι αντίπαλοι δημιούργησαν πολλά αγωνιστικά προβλήματα στην ομάδα τους. Παρόλα αυτά δεν σταμάτησαν να χειροκροτούν, να επευφημούν και να φωνάζουν. Στο 90ο λεπτό, μάλιστα, που έχασε ένα πέναλτι ο, ίσως, καλύτερος ποδοσφαιριστής στον πλανήτη, Λιονέλ Μέσι, όλο το γήπεδο τον χειροκροτούσε και φώναζε το όνομά του! Αυτή η ουσιαστική υποστήριξη του οπαδού στην ομάδα, δεν συναντιέται αλλού.

Έχει να κάνει με το δέσιμο που υπάρχει, καθώς ο κόσμος δεν πάει στο γήπεδο μόνο όταν η ομάδα του κερδίζει ή παίζει καλό και θεαματικό ποδόσφαιρο.

Στον ίδιο αγώνα υπήρχαν στην κερκίδα νεαροί, μεσήλικες, παππούδες και γιαγιάδες. Αυτή η ομάδα έχει ταυτιστεί με τη Βαρκελώνη, τους κοινωνικούς αγώνες, τα πολιτιστικά δρώμενα, τις τάσεις αυτονομίας της πόλης. Τα συναντάς στο γήπεδο όλα αυτά.

Κατά πόσο είναι εφικτό να ζήσουμε παρόμοιες καταστάσεις στην Ελλάδα, άμεσα ή και μακροπρόθεσμα, είναι ένα σοβαρό θέμα προς συζήτηση. Ας κάνουμε, όμως, μία άλλη κουβέντα πρώτα και ας αναρωτηθούμε μόνοι μας: θέλουμε αυτό το μοντέλο και στα ελληνικά γήπεδα;

Νίκος Μάλλιαρης

πρώην γ.γ. ΠΣΑΠ

μέλος ΣΦ Μπαρτσελόνα

Joomla Templates and Joomla Extensions by ZooTemplate.Com
alt