Ο πατέρας πρέπει να αποτελεί πρότυπο…

Ο πατέρας πρέπει να αποτελεί πρότυπο…

Γράφει ο ΣΑΚΗΣ ΓΚΟΥΡΝΕΛΗΣ

Όσο περνάνε τα χρόνια άλλο τόσο η κοινωνία χειροτερεύει, οι συνθήκες επιβίωσης είναι κάτι παραπάνω από δύσκολες, η οικονομία της χώρας έχει καταστραφεί και οι ανθρώπινες αξίες τείνουν να γίνουν είδος προς εξαφάνιση.

Ότι συμβαίνει τη δεδομένη χρονική στιγμή στην κοινωνία μας αυτό έχει αντίκτυπο και στον χώρο του αθλητισμού, με τις μνήμες να είναι νωπές από το σαββατιάτικο ντέρμπι των «αιωνίων», το ντέρμπι της ντροπής όπου έκανε τον γύρο του κόσμου και για μια ακόμη φορά γίναμε διεθνώς ρεζίλι, την ίδια ώρα που σε Ισπανία, Αγγλία και Ιταλία τα δικά τους ντέρμπι αποτελούσαν γιορτή!

Και δεν θα μπορούσε η κατάσταση να ήταν διαφορετική και στον περίγυρο μας μιας και κάθε Σαββατοκύριακο βιώνουμε απίστευτες σκηνές στα ερασιτεχνικά γήπεδα, σκηνές βγαλμένες από ταινία.

Και δεν έχει να κάνει μονάχα με ματς όπου το βασικού μενού περιλαμβάνει «ξύλο» αλλά και γενικότερα απίστευτες συμπεριφορές.

Είμαι από τους ρομαντικούς ανθρώπους του ποδοσφαίρου που πέρα από την επαγγελματική μου ιδιότητα, μου αρέσει να παρακολουθώ ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, γιατί πολύ απλά είμαι ένας άνθρωπος που προέρχεται από το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο το οποίο υπηρέτησα ως ποδοσφαιριστής και πλέον ως δημοσιογράφος.

Αλλά ορισμένα πράγματα με ξενερώνουν τελείως και ειδικά αυτά που συναντώ συχνά-πυκνά όταν πάω για να καμαρώσω τους αυριανούς άσους του λαρισινού ποδοσφαίρου όπου και ελπίζουμε κάποια στιγμή να επανδρώσουν την αγαπημένη όλων, το καμάρι της πόλης την ΑΕΛ!

Μα είναι δυνατόν ο πατέρας να κάνει «όργια» έξω από το γήπεδο, να βρίζει και να οδύρεται λες και του «σκότωσαν τη μάνα», να προκαλεί εκνευρισμό και συνάμα σύγχυση σε ένα παιχνίδι και μετά ο γιος να παίρνει τη σκυτάλη;

Φανταστείτε είναι μόλις 12-15 ετών, δεν έχουν δει τίποτα στη ζωή τους, ζήτημα, αν παίζουν λίγα χρόνια μπάλα αλλά παρόλο αυτά βγάζουν ένα άσχημο πρόσωπο προς τα έξω εξαιτίας του ίδιου τους, του πατέρα που τους έδωσε το έναυσμα με όλα όσα έκανε.

Ανεξάρτητα αν ο κάθε πατέρας είναι παράγοντας ή προπονητής ή οτιδήποτε, θα πρέπει πάνω απ’ όλα να διατηρεί την ψυχραιμία του, να πρυτανεύει η λογική και να δίνει το καλό παράδειγμα στους νεότερους έτσι ώστε να συμμορφωθούν τόσο ως χαρακτήρες, όσο και ως αθλητές αποτελώντας πρότυπο.

Τα πάντα ξεκινάνε από το σπίτι και τι διαπαιδαγώγηση παίρνει το κάθε παιδί από τους γονείς του, γιατί μόνο άμα είναι συνεχώς πάνω από το κεφάλι τους, όταν ενδιαφέρονται πραγματικά για ότι απασχολεί το παιδί, τότε λογικό και επόμενο είναι να βγει κάποια μέρα στην κοινωνία, έτοιμο να προσφέρει.

Και στο κάτω κάτω της γραφής κάνουμε αναφορά για το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο όπου άπαντες θα πρέπει να συμβάλλουμε προκειμένου να κάνει βήματα προόδου, να δούμε ταλαντούχα παιδιά να απαρτίζουν τις ομάδες στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση.

ΝΑΙ ΣΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ, ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ και όπως λέει και το ρητό «σημασία δεν έχει η νίκη, σημασία έχει να αγωνίζεσαι…».

Εμπεδώστε το όσο είναι νωρίς μπας και δούμε καμιά άσπρη μέρα…

Υ.Γ. Και μιας και μου δίνεται η ευκαιρία θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους δικούς μου γονείς για ότι έχουν κάνει και συνεχίζουν να κάνουν για μένα μέχρι σήμερα, γιατί το σημαντικότερο είναι να ξέρεις να αναγνωρίζεις και να εκτιμάς!!!