Τελικά, τι μας ενδιαφέρει;

Τελικά, τι μας ενδιαφέρει;

Του ΣΑΚΗ ΓΚΟΥΡΝΕΛΗ

«Σάκη, ξέρεις εσύ καμιά καλή φωτό για το fb»; μια φράση η οποία βουίζει στα αυτιά μου με το που πατήσω το πόδι μου στο γήπεδο από γνωστούς-άγνωστους και εγώ απλά κάνω ένα θετικό νεύμα, πως πες το και έγινε.

Σίγουρα είναι πολύ σημαντικό όταν ασχολείσαι με τον αθλητισμό για χρόνια ολάκερα τώρα, να μπορείς μέσα από την παρουσία σου αυτή, να συλλέγεις εμπειρίες και να απαθανατίζεις κάθε σου στιγμή, εμπλουτίζοντας το αρχείο σου (πρώτος και καλύτερος εγώ από τότε που έπαιζα μπάλα, μέχρι και σήμερα στα γήπεδα 7Χ7 της πόλης), έτσι ώστε σε βάθος χρόνου να έχεις και εσύ να διηγείσαι πως ναι κάποτε κλωτσούσα και εγώ το τόπι.

Το να ακούς αυτή τη φράση από τα στόματα ορισμένων πιτσιρικάδων που θέλουν να κάνουν το εφέ τους στα φιλαράκια τους και στα «μωρά» τους όταν πάνε σχολείο, πάει και έρχεται και είναι λογικό λόγω του νεαρού της ηλικίας τους αλλά το να στο ζητάνε παίκτες που βρίσκονται στο «άνθος» και θέλουν να κάνουν καριέρα, ε, αυτό δεν το καταλαβαίνω!

Γιατί πολύ απλά μπαίνω στη διαδικασία αυτή να αναρωτηθώ, το σούπερ αυτό ταλέντο δεν τον ενδιαφέρει να κοιτάζει να παίξει τη μπαλίτσα του, έτσι ώστε να τον δούνε μάτια που πιθανώς βρίσκονται στην κερκίδα προκειμένου να κάνει το μεγάλο άλμα και τον ενδιαφέρει περισσότερο τι θα γράψει το κάθε μέσο ή αν θα βγει ωραία φωτό;

Και σίγουρα υπάρχει αυτή η δύναμη μέσα από τον ηλεκτρονικό και έντυπο τύπο να επηρεάζει πρόσωπα και καταστάσεις αλλά με «χαλάει» το όλο σκεπτικό και στυλ του εκάστοτε ταλέντου.

Και πιο τρανό παράδειγμα αλλά με την καλή έννοια, είναι αυτό του νεαρού αμυντικού Δημήτρη Κολοβέτσιου με θητεία σε Τοξότη, Τύρναβο και ΑΕΛ, ο οποίος κατάφερε αυτή τη στιγμή να έχει καθιερωθεί στο βασικό σχήμα της ΑΕΚ αγωνιζόμενος στη Σούπερ Λίγκα, να τον συνοδεύουν εξαιρετικές συστάσεις και σίγουρα το μέλλον του ανήκει. Ένα παιδί που διακρινόταν και διακρίνεται για τη σεμνότητα του, την απλότητα του και το γεγονός πως παραμένει ακόμα και τώρα προσγειωμένος και πατάει γερά στα πόδια του.

Μια εξέλιξη όπου πραγματικά την διέκρινα από τα πρώτα χρόνια που τον παρακολουθούσα και πραγματικά είμαι υπερήφανος που όχι μόνο διαπρέπει αλλά που έβαλα και εγώ ένα λιθαράκι, γιατί έβλεπα πολύ απλά πως αυτό το παλικάρι που ντρεπόταν να σε κοιτάξει στα μάτια, αξίζει ιδιαίτερης προσοχής.

Γι’ αυτό σας λέω φίλοι μου καλοί, μικροί-μεγάλοι πως πάνω απ’ όλα θα πρέπει να είμαστε συνειδητοποιημένοι γιατί ασχολούμαστε με τον αθλητισμό και ειδικότερα με το ποδόσφαιρο και τι θέλουμε να πετύχουμε μέσα από αυτό.

Τα όνειρα δεν έχουν ταβάνι και θα πρέπει να τα κυνηγήσεις αλλά οι «μαγκιές» και τα εφετζιλίκια έχουν σίγουρα ημερομηνία λήξης!!!