Τόπο στα νιάτα αλλά ποια νιάτα;

Τόπο στα νιάτα αλλά ποια νιάτα;

Πολλές φορές έχουμε ακούσει το ρητό «τόπο στα νιάτα» και έχει να κάνει με τις ομάδες και τις επιλογές των προπονητών που ρίχνουν στη μάχη τους «παλιούς» και αφήνουν κατά μέρος τους νέους και συνάμα ανερχόμενους αστέρες.

Για να το πράττουν αυτό όλοι οι προπονητές κάτι παραπάνω θα βλέπουν απ’ όλους εμάς στις προπονήσεις, αφού η αγάπη ειδικά των «παλιών» για τη στρογγυλή θεά είναι κάτι παραπάνω από παθολογική.

Κοντοθανάσης (Βλαχογιάννι), Μπακαρτζής (Άγιοι Ανάργυροι), Βογιατζής Σ. (Χάλκη), Τσαπράζης Σ. (Ελευθεραί) έχουν βάλει το στίγμα τους στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο τα τελευταία χρόνια και παραμένουν ακμαίοι μιας και το λέει η καρδούλα τους και αγωνίζονται βασικοί με το σπαθί τους.

Αυτούς που προαναφέραμε δεν τους κάνει κανείς καμία χάρη, απλά ζούνε και αναπνέουν για το ποδόσφαιρο και σε καμία περίπτωση δεν παίρνουν καμία θέση από κάποιον νεαρό που δυστυχώς δεν έχει την ίδια όρεξη.

Και ξέρετε γιατί; Γιατί αυτοί δίνουν το καλό παράδειγμα με τη συμμετοχή τους στις προπονήσεις, τη διάθεση να προσφέρουν, το ήθος και την αγωνιστικότητα τους την ίδια ώρα που οι περισσότεροι νέοι κοιτάζουν πώς να «λουφάρουν» από τις προπονήσεις.

Λες και εμείς δεν υπήρξαμε νέοι, δεν είχαμε γκόμενες, δεν είχαμε σχολείο-φροντιστήρια, δεν είχαμε κόλλημα… με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και πάει λέγοντας.

Γι’ αυτό σας λέω μπορεί ο νέος να είναι ωραίος αλλά ο παλιός όπως και να το κάνουμε είναι αλλιώς!

Οπότε αλάνια μοχθήσετε ακόμα πιο πολύ για να εκτοπίσετε από την ενδεκάδα τον 48χρονο Βρασίδα, τον 45χρονο Πασχάλη, τον 43χρονο Σωτήρη, τον 42χρονο Σταύρο και όχι μόνο…