Περί συμπεριφοράς ο λόγος…

Περί συμπεριφοράς ο λόγος…

Εντάξει η κατάσταση έχει ξεφύγει το τελευταίο διάστημα στα γήπεδα της ΕΠΣΛ και δεν βλέπω γιατρειά, με τη συμπεριφορά ορισμένων να παραπέμπουν σε άλλες εποχές, σε εποχές που το ξύλο έβγαινε από τον παράδεισο.

Φυσικά και στο στόχαστρο για μια ακόμη φορά βρέθηκε η διαιτησία (συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια) και τις περισσότερες φορές δικαιολογημένα γιατί τα ζούμε από πρώτο χέρι αλλά όχι για μια λάθος απόφαση, να φτάνουμε σε ακρότητες και να χαλάμε τις καρδιές μας.

Τόσο ξέρουν, τόσο σφυρίζουν και επειδή όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας, σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει δόλος, κι ας επιμένουν ορισμένοι ξεροκέφαλοι που θέλουν προφανώς να κρύψουν τις δικές τους αδυναμίες κάτω από το χαλάκι.

Όμως αλήθεια τώρα, στις δύσκολες εποχές που ζούμε και η επιβίωση είναι το παν και ο αθλητισμός διέξοδο από τα προβλήματα της καθημερινότητας, ορισμένοι να ξεφεύγουν κατά αυτόν τον τρόπο;

Φουλ μπινελίκι, χειροδικίες και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους για μια λανθασμένη απόφαση, για ένα φαλτσοσφύριγμα;

Επειδή ήμουν αυτόπτης μάρτυρας σε αρκετές περιπτώσεις, κάπου σιχάθηκα, ρε φίλε! Άθλιες συμπεριφορές από παίκτες, παράγοντες ακόμα και προπονητές που υποτίθεται πρέπει να κρατάνε τα προσχήματα, εκτός κι αν τα κάνουν αυτά, γιατί νιώθουν ανασφάλεια στον πάγκο και θέλουν να κερδίσουν εντυπώσεις και τα εύσημα της διοίκησης.

Ειλικρινά χαλαρώστε λίγο, απολαύστε το ποδόσφαιρο όσο μπορείτε γιατί μείναμε λίγοι και δεν μας αξίζει να αφανιστούμε από τον χάρτη. Και πάνω απ’ όλα αυτοκριτική, έτσι; Τι δεν έκανα εγώ καλά για να τα ρίξω στο εξιλαστήριο θύμα, τον διαιτητή και κάθε διαιτητή.

Ο καθένας έχει έναν ρόλο στο γήπεδο και οφείλει να τον παίζει καλά και να δείχνει τη δέουσα προσοχή, σοβαρότητα και υπευθυνότητα! Και εμείς παίξαμε μπάλα και εμείς αδικηθήκαμε αλλά σε καμία περίπτωση δεν προβήκαμε σε ακρότητες, γιατί στην τελική όχι μόνο δεν κερδίζεις κάτι αλλά αντίθετα έχεις να χάσεις πολλά σε βάθος χρόνου…