Σε πιάνει… «ψυχοπλάκωμα» στη Φιλιππούπολη!!!

Σε πιάνει… «ψυχοπλάκωμα» στη Φιλιππούπολη!!!

Του ΣΑΚΗ ΓΚΟΥΡΝΕΛΗ

«Πού ‘ναι τα χρόνια ωραία χρόνια, που ‘χες λουλούδια μες στην καρδιά» λένε οι στίχοι ενός τραγουδιού το οποίο και ερμήνευσαν ουκ ολίγοι μεγάλοι καλλιτέχνες στο ελληνικό στερέωμα και παραμένει ακόμα και σήμερα διαχρονικό και πάντα επίκαιρο.

Δυστυχώς στίχοι που ταιριάζουν γάντι και στην περίπτωση του Απόλλωνα Λάρισας μια από τις παλιότερες και ιστορικότερες ομάδες που δημιουργήθηκαν στην πόλη της Λάρισας καθώς ιδρύθηκε το 1930 από φοιτητές της Αβερώφειου Γεωργικής Σχολής της Λάρισας σε έναν αγροτικό συνοικισμό της πόλης, την Φιλιππούπολη και το πρώτο του όνομα ήταν «Δήμητρα» ενώ το όνομα «Απόλλων» η ομάδα το πήρε το 1952.

Από τότε μέχρι σήμερα η ιστορία έγραψε με τους «κυανόλευκους» να φτάνουν ως τη Β΄Εθνική ενώ τη σεζόν 1997-1998 έφτασαν μέχρι τα προημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδος όπου και αποκλείστηκαν από τον Ηρακλή.

Ένα ιστορικό σωματείο το οποίο και ανέδειξε πολλούς αξιόλογους ποδοσφαιριστές (Νίκος Πατσιαβούρας, Κώστας Κολομητρούσης, Βάιος Αθανασίου, Νίκος Μιχόπουλος, Παύλος Αδάμος, Στέλιος Χασιώτης και ο Τάσος Βενέτης) όπου ορισμένοι από αυτούς φόρεσαν την φανέλα της Εθνικής Ελλάδος και αγωνίστηκαν και σε πρωταθλήματα του εξωτερικού.

Δυστυχώς όμως τα τελευταία χρόνια αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της μεγάλης τοπικής κατηγορίας και αντιμετωπίζει ουκ ολίγα προβλήματα επιβίωσης, με τους ανθρώπους που έχουν αυτή τη στιγμή τις τύχες του συλλόγου αλλά και τους προκατόχους τους, να κάνουν μια τιτάνια προσπάθεια προκειμένου να αντιστρέψουν την κατάσταση και να σταθεί και πάλι γερά στα πόδια του.

Όμως πέρα από το αγωνιστικό κομμάτι όπου το βάρος έχει πέσει στα νιάτα καθώς αυτή είναι η φιλοσοφία που διέπει τον Απόλλωνα όλα αυτά τα χρόνια, θα πρέπει οι αρμόδιοι να κοιτάξουν και τις ιδιόκτητες αθλητικές εγκαταστάσεις στη Φιλιππούπολη (χωρητικότητας 5000 περίπου θεατών).

Γιατί πραγματικά αυτό που αντίκρισα την περασμένη Κυριακή στην αναμέτρηση του Απόλλωνα Λάρισας με τη Δόξα Βλαχογιαννίου με απογοήτευσε σε μεγάλο βαθμό καθώς η μια κερκίδα όπου δεσπόζουν τα δημοσιογραφικά θεωρεία, θυμίζει εγκαταλελειμμένο γήπεδο, με τις εικόνες να αποτελούν αδιάψευστο μάρτυρα.

Και όταν θέλεις να παρουσιάσεις κάτι καλό και μοχθείς γι’ αυτό παρά τις αντίξοες συνθήκες, τότε θα πρέπει να φροντίζεις για όλους και για όλα βάζοντας «πινελιές» εντός και εκτός των γραμμών…