Τι 'χες Γιάννη, τι είχα πάντα…

Τι 'χες Γιάννη, τι είχα πάντα…

Η φράση «Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα» είναι μια γνωστή ελληνική λαϊκή παροιμία που χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια κατάσταση που παραμένει αναλλοίωτη με την πάροδο του χρόνου.

Και αυτή ακριβώς συμβαίνει και στην περίπτωση μας και πιο συγκεκριμένα με αυτό που αντικρίσαμε το περασμένο Σάββατο στο γήπεδο της Ανθούπολης και στην αναμέτρηση για το πρωτάθλημα Κ16, ανάμεσα στην ΑΕΛ (2) και την Ακαδημία Ολύμπικ.

Μιλάμε για ένα γήπεδο «χωράφι» που μόνο ποδόσφαιρο δεν μπορούσε να παιχθεί αλλά το σημαντικότερο ήταν πως κινδύνευε η σωματική ακεραιότητα των ποδοσφαιριστών ανά πάσα ώρα και στιγμή.

Και αυτό το φαινόμενο δεν είναι τωρινό αλλά κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια και δυστυχώς δεν βλέπουμε καμία αντίδραση από τους υπευθύνους να δώσουν μια λύση σε αυτό το χάλι, προστατεύοντας κατά κύριο λόγο τους ποδοσφαιριστές που εκτίθενται και κατά δεύτερο λόγο το ίδιο το προϊόν, το ποδόσφαιρο, πόσο μάλλον όταν έχουμε να κάνουμε με πρωταθλήματα υποδομών.

Δεν νοείται σε αυτή την πόλη που «σφύζει» από ποδοσφαιρική ζωή, να συναντάμε γήπεδα-χωράφια, γήπεδα που φοβάσαι να περπατήσεις και όχι να παίξεις ποδόσφαιρο.

Επιτέλους θα πρέπει να δοθεί μια λύση σε αυτό το σοβαρό ζήτημα πριν μας βρει κάνα κακό…

Υ.Γ. Μετά μην απορούμε πως ορισμένοι γονείς, εμφανώς προβληματισμένοι-απογοητευμένοι που βλέπουν αυτά τα χάλια, «ξενερώνουν» και στρέφουν τα παιδιά τους, σε άλλες δραστηριότητες-αθλήματα που παρέχουν σαφώς και μεγαλύτερη ασφάλεια.